Şeytan Sofrası & Sarımsaklı Kolyesi

Şeytanın bile sofra kurmak için bir manzara seçtiğini düşünün… Üstelik seçtiği yer, Ege’nin en güzel gün batımlarından birine bakan bir tepe olsun! Ayvalık’ın güneyindeki bu yayvan tepeye neden Şeytan Sofrası dendiğine dair anlatılar pek çoktur; hangisi doğru bilemeyiz ama doğrusu, sofra sahibinin zevkine diyecek yok. Tepenin yayvan ve düz üstü gerçekten de kocaman bir sofraya benzer; kimin sofrası olduğu sorusu ise, işin tuzu biberi…

Tepenin üzerindeki kayalardan birinde, dev bir ayak izini andıran bir çukur vardır. Rivayete göre bu iz şeytana aittir; ziyaretçiler çukurun etrafındaki parmaklıkların arasından bozuk para atıp dilek tutar… Şeytanın ayak izine dilek tutmak ne kadar akıllıca bir iştir, orası tartışılır; ama gün batarken tepede toplanan kalabalığa bakılırsa, kimse bu tartışmayı pek umursamıyor. Kimi bir kısmet diler, kimi bir sağlık; şeytanın bu kadar dileği dinlemeye vakti var mıdır, orası da ayrı bir merak konusu…

Buradan bakınca Ayvalık adaları denizin üzerine serpilmiş yeşil taşlar gibi görünür; Cunda’nın kıyıları, küçük adacıklar ve uzakta Midilli’nin silüeti… Güneş adaların arasından denize inerken gökyüzü turuncudan mora, mordan laciverte döner; kayalara oturan kalabalığın konuşmaları yavaş yavaş kısılır ve herkes aynı noktaya, suyun ufukla buluştuğu yere bakar. Tepenin eteklerinde ise Sarımsaklı’nın kilometrelerce uzanan kumsalı başlar; yaz boyunca kalabalık, kış boyunca sakin, dalgalar hep aynı sabırla kıyıya vurur…

Adaları tek bakışta gösteren bu seyir tepesi ve Sarımsaklı kumsalı, şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Şeytan sofrasını kurmuş, manzarayı seçmiş; o manzaradan bir parça artık gümüşte… Dilek tutmak ise, her zamanki gibi size kalmış.