Posof Yüzüğü

Bir vadi hangi ülkeye ait olduğunu bilir mi? Posof’un ormanlık yamaçlarına bakınca insan bu soruyu sormadan edemez. Türkgözü’ndeki sınır kapısının öbür yanında Gürcistan başlar; ama ağaçlar, dereler, kuşlar ve sonbaharda kızaran yapraklar sınırın hangi tarafta olduğuna pek aldırmaz… Rüzgâr bir yandan esip öbür yandan çıkar, dere bir ülkede doğup öbür ülkeye akar.

Ardahan’ın geri kalanı ağaçsız bir platonun sert rüzgârlarına maruz kalırken, Posof bambaşka bir iklimin içinde saklanır: daha alçak, daha ılık, daha yeşil… Buranın elmaları, bahçeleri, ormanları, sanki platonun sertliğinden kaçıp bu vadiye sığınmış gibidir. Ardahan’dan Posof’a inen yolda insan, kısa bir yolculukta iki ayrı ülkeye değil ama iki ayrı mevsime geçtiğini hisseder. Baharda vadinin yamaçları çiçeğe durur, sonbaharda ise ormanlar sarıya, kızıla, bakıra bürünür; Posof, renklerini platonun hiç görmediği bir cömertlikle sergiler.

Vadinin sırtlarında Kol Kalesi’nin yıkık burçları durur. Kimin yaptırdığı, hangi savaşları gördüğü, kaç kez el değiştirdiği… Bu soruların hepsine kesin cevap vermek zor; ama bir sınır boyunda, bir vadinin ağzında yükselen her kale gibi onun hikâyesini de az çok tahmin edebiliriz: gelenleri gözetlemek, gidenleri uğurlamak ve sonunda, bütün o nöbetlerden yorulup rüzgâra teslim olmak…

Kadraj, Posof’un vadisini ve ormanla örtülü sırtlarını alıyor. Gümüşün üzerinde sınır çizgisi yok; yalnızca bir yanda başlayıp öbür yanda devam eden kıvrımlar var. Tıpkı bu vadi gibi, gümüş de nerede başladığını, nerede bittiğini sormuyor…