Borabay Gölü Yüzüğü

Bir ormanın içine saklanmış bir göl, ancak onu arayana görünür. Taşova’nın yüksek ormanlarında, sık ağaçların arasından birdenbire karşınıza çıkan Borabay Gölü de öyledir; sanki kendini herkese göstermek istemez, yalnızca yolunu bulanlara açılır… Taşova’nın köy yollarından tırmanıp ormanın içine girdikçe hava serinler, ağaçlar sıklaşır ve bir süre sonra suyun kokusu duyulur.

Göl, bir heyelanın vadinin önünü kapatmasıyla oluşmuştur. Toprağın bir anda yer değiştirdiği o sert hadise, arkasında bu sakin suyu bırakmıştır; tıpkı pek çok güzel şeyin bir sarsıntının ardından ortaya çıkması gibi… Borabay adının nereden geldiğini kesin olarak bilmiyoruz; ama bu suyun kıyısında insan, bir adın hikâyesinden çok suyun kendisini dinlemek istiyor.

Borabay mevsimden mevsime başka bir kılığa bürünür. Baharda çevresindeki çayırlar çiçeklenir, yazın serinliği şehrin sıcağından kaçanları çağırır, sonbaharda ormanın sarıları ve kızılları suyun üzerinde yanar; kışın ise göl buz tutar, etraf beyaza gömülür… Baharda buzlar çözülürken göl sanki derin bir uykudan uyanır; kıyısındaki sazlar yeniden yeşerir, kuşlar geri döner, çayırlar yeniden renklenir.

Böyle bir gölün kıyısında insan acele etmenin ne kadar anlamsız olduğunu düşünür. Su kıpırdamadan durur, ağaçlar yansımalarına bakar, bir kuşun kanadı suya değip geçer… Belki de göller, bize sükûnetin ne demek olduğunu hatırlatmak için vardır. Kıyıda oturup suya düşen ağaç gölgelerini izleyen biri zamanın nasıl geçtiğini fark etmez bile; Borabay’da saat, suyun kıpırtısıyla ölçülür.

Bu kadraj, gölü saklayan ormanlık sırtları ve heyelanın bıraktığı çanağı gümüşe işliyor. Kendini herkese göstermeyen bir göl, şimdi avuç içi kadar gümüşte saklanıyor…