Karaburun Yarımadası Yüzüğü

Homeros’un Odysseia’sında yaşlı Nestor, Truva’dan dönüş yolunu anlatırken bir karar anını hatırlar: gemiler Sakız Adası’nın açığından mı gitmeli, yoksa “rüzgârlı Mimas”ın yanından mı? İşte o rüzgârlı Mimas, bugün Karaburun dediğimiz, Ege’ye bir kol gibi uzanan bu dağlık yarımadadır… Üç bin yıl önce rüzgârıyla anılan bir yer, bugün sırtlarında dönen rüzgâr türbinleriyle aynı sözü tekrarlıyor; sanki Homeros’un yanılmadığını göstermek ister gibi.

Karaburun’da dağlar denize yavaş yavaş inmez; sırtlar bir anda, dimdik suya düşer. Bu yüzden kıyıdaki köyler, Mordoğan’dan Balıklıova’ya kadar, dağ ile deniz arasına sıkışmış dar düzlüklere tutunmuştur. Yamaçlarda zeytinlikler, keçi patikaları ve rüzgârla eğilmiş ağaçlar; köy kahvelerinde ise denizin ve havanın ne yapacağını herkesten iyi bilen yaşlı balıkçılar… Balıkçıların sabah ağlarını topladığı bu koylarda zaman, İzmir’in hemen yanı başında olduğunuzu unutturacak kadar yavaş akar…

Ve kış geldiğinde Karaburun bir sır verir. Herkesin denizden, güneşten uzaklaştığı ocak günlerinde yamaçlar birden beyaz ve sarı nergislerle dolar; rüzgâr bu kez tuzun değil, nergisin kokusunu taşır. Sanki bu küçük çiçekler, Mimas’ın rüzgârına meydan okumak için tam da en soğuk günleri seçmiştir. Karaburun’u yalnızca yazın görenler, onun en güzel yüzünü hiç görmemiş sayılır.

Gelin, bir de o sırtlardan dönüp bakalım: bir yanda İzmir Körfezi’nin kıvrımları, öbür yanda Sakız’ın silueti, önünüzde uçsuz bucaksız Ege… Nestor’un gemileri buradan geçerken belki de aynı manzaraya bakmıştı.

Denize dik inen o sırtlar ve aralarındaki koylar, şimdi avuç içi kadar gümüşe sığıyor. Nestor’un gemileri rüzgârlı Mimas’ın yanından geçip gitmişti; siz ise onu yanınızda taşıyabilirsiniz…