Osmancık Yüzüğü

Anlatılır ki 15. yüzyılda Osmancık’ta yaşayan bir derviş, konuşmak yerine yalnızca bir koyun gibi “meee” dermiş; halk da ona bu yüzden Koyun Baba adını vermiş. Kendini anlatmak için kelimelere ihtiyaç duymayan bu derviş, bugün kasabanın manevi hamisi olarak anılır… Peki bu kadar az konuşan birinin adı, nasıl olur da asırlar boyunca bir köprüyle birlikte yaşar?

Kızılırmak’ın üzerinde, kasabanın ortasından geçen taş köprü onun adını taşır: Koyunbaba Köprüsü. 15. yüzyılın sonunda Sultan II. Bayezid’in yaptırdığı bu köprü, asırlardır ırmağın iki yakasını birbirine bağlar. Kemerlerinin altından akan Kızılırmak, köprüyü inşa eden ustaları da, üzerinden geçen kervanları da, bugünün yolcularını da aynı sabırla izlemiştir… Taş kemerler Kızılırmak’ın bahar taşkınlarına asırlardır direnir; ırmak ne kadar coşarsa coşsun, köprü yerinden kıpırdamaz.

Kasabanın üstünde ise Kandiber Kalesi yükselir. Sarp bir kayalığın üzerine kurulan kale, Kızılırmak vadisini ve kasabayı tepeden gözetler. Kayaya oyulmuş yollarıyla kale, burada yaşamış insanların doğayla nasıl bir anlaşma yaptığını gösterir: kayayı kırmak yerine onu oymak… Kaleye çıkan yollar, sarp kayalıkların arasında dolanarak yükselir.

Osmancık’ın ovası ise pirinciyle meşhurdur. Kızılırmak’ın suladığı tarlalarda yetişen Osmancık pirinci ülkenin dört bir yanında bilinir. Irmak burada yalnızca bir manzara değil; bir sofra, bir geçim, bir hayattır… Kıyıdaki çeltik tarlaları yazın yemyeşil bir halı gibi uzanır; sonbaharda hasat zamanı gelir ve tarlalar altın rengine bürünür.

Bu kadraj, Kızılırmak’ın vadisini, Kandiber’in kayalığını ve kasabayı çevreleyen sırtları gümüşe işliyor. Koyun Baba kelimelere ihtiyaç duymamıştı; bu vadi de kendini anlatmak için sözcük aramıyor…