Ilgaz & Yıldıztepe Yüzüğü

1921’in karlı kış günlerinde İnebolu’dan Ankara’ya uzanan yolda kağnılar ağır ağır ilerliyordu. Üzerlerinde cephane sandıkları, yanlarında yürüyen kadınlar, çocuklar, yaşlılar… Ve bu yolun en çetin geçitlerinden biri Ilgaz Dağı’ydı. Peki bir dağın, bir milletin kurtuluşunun yükünü nasıl taşıdığını hiç düşündünüz mü?

Bu yola sonradan İstiklal Yolu dendi. İnebolu’ya ulaşan silahlar, cephaneler kağnılarla, sırtlarda, kucaklarda Kastamonu’dan Ilgaz’a, Ilgaz’dan Çankırı’ya, oradan da Ankara’ya taşındı. Bu yolda donarak can veren Şerife Bacı’nın, cephane ıslanmasın diye onu kendi örtüsüyle örttüğü anlatılır. Bir annenin şefkati, bir cephane sandığının üzerinde…

Ilgaz, Batı Karadeniz’i İç Anadolu’dan ayıran yüksek bir duvar gibidir. Kuzey yamaçları Karadeniz’in nemiyle yemyeşil ormanlara bürünürken, güney yamaçları Çankırı’nın bozkırına doğru yavaş yavaş sararır. Bugün güney yamacındaki Yıldıztepe’de kayak pistleri uzanır; kışın karla kaplanan bu yamaçlar, bir zamanlar kağnıların kar içinde yol aldığı dağın bugünkü yüzüdür.

Ilgaz’ın ormanlarında yürürken, kar altındaki çamların arasında o kağnıların gıcırtısını duymak mümkün mü? Belki… Gelin, kulak verelim; bu dağ, taşıdığı yükü hiçbir zaman unutmadı.

Ilgaz’ın güney yamaçları, Yıldıztepe’nin sırtları ve eteklerdeki vadiler şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Bir zamanlar bir milletin yükünü taşıyan dağ, bu kez bir avuç gümüşte…