Gökçeada Yüzüğü

Türkiye’de güneşin en son battığı yer neresidir? Bu sorunun cevabı, Çanakkale Boğazı’nın ağzında, Ege’nin ortasında yükselen dağlık bir adadır: Gökçeada… Ülkenin en batı ucu burada bulunur; yani her gün, bu ülkenin toprakları üzerinde en son bu adanın kayalıklarında biter. Güneşin denize değdiği o son anı seyretmek için adanın batı kıyılarına gelenler, ülkenin geri kalanı alacakaranlığa gömülürken birkaç dakika daha ışıkta kalmanın tadını çıkarır.

Antik adıyla İmroz’un hikâyesi Homeros’a kadar uzanır. ‘İlyada’da deniz tanrısı Poseidon, atlarını Tenedos ile kayalık İmroz arasında, denizin derinliklerindeki geniş bir mağarada dinlendirir… Demek ki bu adanın çevresindeki sular daha o zamandan tanrıların ahırı sayılıyordu! Tanrıların atlarını buraya bağlaması, belki de bu kıyıların rüzgârından, dalgasından emin olmalarındandır. Adanın kıyıları bugün de derin ve berrak sularıyla bilinir; Kuzu Limanı’ndan açılan tekneler, sanki hâlâ o mağarayı arıyor gibidir.

Adanın dağlık iç kesimlerinde Zeytinli, Tepeköy, Dereköy gibi eski Rum köyleri, taş evleri ve kiliseleriyle yamaçlara tutunur. Asırlar boyunca burada yaşayan ahalinin bir kısmı zamanla adadan ayrılmış olsa da, köylerin taş sokakları hâlâ eski bayramları, eski şarkıları hatırlar gibidir; bahçelerde zeytin, incir, asma… Evlerin çoğu taştandır ve dar sokaklar tepelere doğru tırmanır. Kıyıda ise Aydıncık’taki tuz gölü, denizle arasındaki ince kum şeridinin ardında sessizce parlar; bir yanda Ege’nin hırçın dalgaları, bir yanda tuzun durgun aynası.

Bu kadraj adanın tamamını; dağlık iç kesimlerini, köylerin tutunduğu yamaçları ve tuz gölünün parladığı kıyıyı gümüşe işliyor. Türkiye’de güneş en son burada batar; bir avuç gümüşte ise hiç batmaz…