Kapıkaya Kanyonu Yüzüğü

“Dünyada sudan daha yumuşak, daha zayıf bir şey yoktur; ama sert ve güçlü olana karşı onu geçebilecek hiçbir şey de yoktur” der Lao Tzu, ‘Tao Te Ching’de. Bu sözün kanıtını görmek isteyenlerin Çin’e kadar gitmesine gerek yok; Adana’nın kuzeyinde, Karaisalı’nın dağlarına çıkmaları yeterli…

Çakıt Suyu, Toroslar’dan Çukurova’ya inerken önüne çıkan kireçtaşını binlerce yıl boyunca sabırla oydu. Bir damla, bir damla daha… Sonunda dağ yarıldı ve iki yanında dimdik kaya duvarların yükseldiği dar bir kanyon açıldı. Adından da anlaşılacağı gibi Kapıkaya, kayaların bir kapı gibi daralıp suya yol verdiği yerdir. Kanyonun içinde yürüyen biri, başını kaldırdığında gökyüzünü ince bir şerit gibi görür; ayaklarının dibinde ise suyun, taşın üzerinde asırlardır yazdığı o sabırlı yazı akar.

Karaisalı’nın bu dağları, yazın yaylaya çıkan Türkmen obalarının da yoluydu. Rivayete göre Karacaoğlan’ın da gençliğinde bu sırtlarda dolaştığı, sazını bu vadilerin serinliğinde çaldığı anlatılır. Kaynaklar onun hayatı hakkında pek az şey söyler; ama bu dağların türkülerde bu kadar sık anılması, belki de bir şeyler anlatıyordur…

Adana’nın yaz sıcağından kaçıp buraya sığınanların, bu kayalık geçide neden “kapı” dendiğini anlamaları pek de uzun sürmese gerek. Dışarıda ova kavrulurken, içeride su serin, taş gölgeli, rüzgâr hafiftir. Kanyonun ağzından içeri girmek, bir sıcaklık dünyasından bir serinlik dünyasına adım atmak gibidir.

Kanyonun derin kıvrımları ve onu çevreleyen sırtlar şimdi gümüşe işleniyor. Suyun yumuşaklığıyla oyulmuş o sert kayalar, bu kez bir avuç gümüşün üzerinde; Lao Tzu’nun dediği gibi, yumuşak olanın sert olanı yendiğini hatırlatarak…