Ulubey Kanyonu Kolyesi

“Su akar, yatağını bulur” der atalarımız. Ulubey’de ise su yatağını bulmakla yetinmemiş, onu yüzlerce metre derine kazmıştır… Banaz Çayı ve kolları, milyonlarca yıl boyunca İç Ege platosunun yumuşak katmanlarını sabırla oymuş; ortaya kilometrelerce uzanan, yer yer yüzlerce metre derinliğe inen dev bir yarık çıkmış. Dünyanın en uzun kanyonları arasında anılan bu yarık, uzaktan bakınca platoya bir bıçakla çizilmiş gibi görünür. Peki bir ırmağın sabrı, bir platonun inadını nasıl yener?

Cevap, kanyonun duvarlarında yazılı. Bir zamanlar bu düzlükleri kaplayan eski göllerin bıraktığı katmanlar, suyun keskin bıçağına uzun süre dayanamadı; her taşkın, her sağanak platodan biraz daha kopardı. Bugün kanyonun kenarındaki seyir terasından aşağı bakanların dizlerinin biraz titremesi de bundandır; altlarındaki boşluk, zamanın ta kendisidir…

Kanyonun kıyısı yalnızca suyun değil, insanın da hikâyesini taşır. Kenardaki bir düzlükte Blaundos antik kenti kurulmuştu; derin vadilerle çevrili bu kent, doğanın kendisine ördüğü surların ardında asırlarca yaşadı. Tapınağının, kapısının ve kaya mezarlarının kalıntıları bugün hâlâ kanyona bakar… Kim bilir, o zamanın insanları da akşam güneşi kayalara vururken aynı derinliğe bakıp aynı hayranlığı duymuşlardır.

Bu kadraj; platonun keskin kenarlarını, suyun oyduğu derin yarığı ve kıvrım kıvrım uzanan kanyon kollarını gümüşün üzerinde yükseltiyor. Su akar, yatağını bulur; bu yatak ise şimdi avuç içi kadar gümüşe sığan milyonlarca yıllık bir sabır…