Clandras Köprüsü Kolyesi

“Köprüyü geçinceye kadar ayıya dayı de” der atalarımız. Peki köprünün kendisi kaç yaşındadır, onu kim kurmuş, üzerinden kimler geçmiştir; bunları hiç düşündünüz mü? Uşak’ta, Banaz Çayı’nın vadisinde, Clandras adıyla anılan bir taş köprü var ki anlatılanlara göre hikâyesi Friglere kadar uzanıyor…

Taştan kemeri, vadinin üzerine bir gökkuşağı gibi gerilir. Onu kimin, hangi yüzyılda kurduğu konusunda uzmanlar hâlâ tartışır; kimine göre Frigler, kimine göre daha geç dönemlerin ustaları… Fakat köprünün bu tartışmalar pek umurunda değil gibidir; o, asırlardır yalnızca işini yapar: iki kıyıyı birbirine bağlar.

Düşünsenize; kervanlar, sürüler, düğün alayları, yolunu kaybetmiş yolcular… Hepsi aynı kemerin sırtından geçti ve her biri arkasında bir ayak izi, bir fısıltı bıraktı. Altından akan su ise hiçbir şey sormadan, hiçbir şey anlatmadan akıp gitti. Köprüler belki de tarihin en sessiz ama en cömert tanıklarıdır; üzerlerinden geçenleri hatırlarlar, ama kimseye söylemezler…

Köprünün çevresindeki vadi, Ulubey’in kanyon ülkesine komşudur; yumuşak katmanlı yamaçlar, suyun oyduğu kıvrımlar ve yukarıda uzanan platonun düz ufku… Su nerede daralır, kıyılar nerede birbirine yaklaşırsa köprü orada kurulur; Clandras’ı kuran usta da bu vadinin en uygun yerini bulmuş olmalı.

Bu kadraj; köprünün kurulduğu vadiyi, Banaz’ın kıvrımlarını ve iki yandaki yamaçları gümüşe işliyor. Ayıya dayı demeye gerek yok; bu köprüyü geçmek için yalnızca biraz merak yeter…