Kelebekler Vadisi & Kabak Kolyesi

Çinli filozof Zhuangzi bir gece rüyasında kelebek olduğunu görür; çiçekten çiçeğe uçar, kanatlarının hafifliğinden başka hiçbir şey bilmez. Uyandığında ise kafası karışmıştır: kelebek olduğunu düşleyen Zhuangzi midir, yoksa şu anda Zhuangzi olduğunu düşleyen bir kelebek mi? Kelebekler Vadisi’ne tepeden bakan herkesin aynı soruyu sorması gerekmez belki; ama manzara, insana rüya ile gerçeğin sınırını unutturacak kadar güzeldir…

Faralya köyünün altında dağ bir anda ikiye ayrılır ve dimdik yamaçların arasında denize açılan dar bir vadi belirir. Vadiye inmek ya kayalıkların arasından kıvrılan sarp bir patikayla ya da denizden, bir tekneyle mümkündür; yani bu cennete girmek biraz emek ister. Vadinin dibinde bir şelale serin suyunu taşlara bırakır, kıyıda küçük bir kumsal uzanır. İki yandaki kayalıklar öylesine diktir ki güneş vadinin dibine günün ancak belli saatlerinde uğrar.

Vadiye adını veren canlılar ise yaz aylarında ağaçların gölgesinde toplanan turuncu kanatlı kaplan kelebekleridir. İşin ilginç yanı, bu zarif canlıların aslında bir güve türü olmasıdır… Zhuangzi bunu duysa ne derdi bilinmez; belki de bir kelebeğin bile kendi rüyasında başka bir şey olabileceğini söyleyip gülümserdi.

Biraz ileride ise Kabak Koyu durur; yamaçlara tutunmuş çamların arasından denize inen bir başka gizli kıyı. Likya Yolu’nun yürüyüşçüleri bu uçurumların üst kenarından geçerken ayaklarının altındaki maviye bakıp bir an durur, sonra yola devam eder.

Denize dimdik inen kanyon, Faralya’nın oturduğu yamaç ve Kabak Koyu şimdi gümüşte kabarıyor. Rüya mı, gerçek mi? Belki de bu vadide ikisinin arasında pek bir fark yoktur…