Kaçkar Dağları Kolyesi

“Dağlar çağırıyor ve gitmeliyim.” John Muir bu sözü Amerika’nın uzak sıradağları için söylemişti; fakat bu çağrıyı duymak için okyanusu aşmaya gerek yok. Karadeniz’in yaban duvarı Kaçkarlar’ın eteğinde duran biri, aynı sesi bir başka dilde, bir başka rüzgârla duyar…

3.937 metreyle Karadeniz’in en yüksek zirvesi olan Kaçkar; sivri kayalıkları, buzulların oyduğu vadileri ve karlı yamaçlarıyla bu yeşil coğrafyanın içinde bambaşka bir dünya gibi yükselir. Buzul çağlarından geriye kalan küçük buzullar hâlâ kuzey yamaçlarına tutunur; onların eriyen suları, vadilerin dibinde sıra sıra dizilen buzul göllerini besler… Kavrun’un geniş çanakları da işte bu buzulların asırlarca süren sabrının eseridir. 1994’te milli park ilan edilen bu dağlar; nadir çiçekleri, yaban keçileri ve kartallarıyla, insanın ancak misafir olabileceği bir krallıktır.

Karadeniz’de hava sabah başka, öğleden sonra başkadır. Sabahın berrak ışığında zirveler bütün keskinliğiyle görünür; öğleden sonra ise denizden gelen bulutlar vadileri doldurur, sis aşağıdan yukarı tırmanır ve dağ bir anda gözden kaybolur. Kaçkar’a çıkanlar bu yüzden erken kalkar; dağ, yüzünü yalnızca erkencilere gösterir…

Yazın yaylacılar hayvanlarını bu buzul vadilerine çıkarır, dağcılar zirveye giden taşlı patikalara düşer; kışın ise her şey karın ve sessizliğin hükmüne girer. Aşağıdaki çay bahçelerinin, fındık yamaçlarının, sisli köylerin tam üstünde, bambaşka bir iklimin kayalık krallığı… Yaylalarda hâlâ taş duvarlı ağıllar, ahşap evler ve eski göç yollarının izleri durur; her yaz aynı patikalar yeniden yürünür.

Bu kadraj Kaçkar’ın zirvesini, Kavrun’un buzul çanaklarıyla birlikte gümüşe taşıyor. Muir’in duyduğu çağrı şimdi avuç içinde; dağlar hâlâ çağırıyor ve bazen, gitmek için bir bakış yeter…