Murat Dağı Yüzüğü

Antik yazarlar, Hermos ırmağının Ana Tanrıça’ya adanmış kutsal bir dağdan doğduğunu anlatır. Hermos, bugün Gediz dediğimiz ırmaktır; o kutsal dağı ise pek çok araştırmacı Murat Dağı’yla bir tutar… Peki bir ırmağın doğduğu yer neden kutsal sayılır? Belki de her yolculuğun başlangıcı, sonundan daha çok saygıyı hak ettiği için…

Zirvesinden inen kar suları dağın yamaçlarında toplanıp Gediz’i doğurur; ırmak oradan yola koyulur, Kula’nın volkanlarını, Sardes’in altın taşıyan çaylarını, Manisa ovasının üzüm bağlarını selamlayarak Ege’ye ulaşır. Dağın öbür yamaçlarından süzülen sular ise Büyük Menderes’in kollarına karışır… Gediz’in denize varan yolculuğu yüzlerce kilometre sürer; ama her yolculuk gibi o da buradan, bir kar tanesinin erimesiyle başlar. Yani Ege’nin iki büyük ırmağının hikâyesinde, bu dağın bir cümlesi mutlaka vardır.

Murat Dağı yalnızca su değil, şifa da dağıtır. Eteklerindeki kaplıcaların sıcak suları asırlardır dertlilere derman olur; yaz geldiğinde yaylalarına çıkan sürüler, dağın serin otlaklarında gölge arar. Uşak ile Kütahya arasında uzanan ormanlı yamaçlara tırmanan, aşağıdaki ovaların sıcağını çoktan unutmuştur. Kışın ise zirve beyaza bürünür ve çevresindeki bütün kasabalara, yukarıda bir yerde yeni bir yolculuğun hazırlandığını hatırlatır…

Bu kadraj; dağın zirveye tırmanan sırtlarını ve ırmakların doğduğu derin yamaçlarını gümüşün üzerinde yükseltiyor. Bir ırmağın ilk damlası, Ana Tanrıça’nın kutsal dağı; şimdi avuç içi kadar gümüşte…