Ovacık & Munzur Gözeleri Yüzüğü

Bir dağ, bir çobanın sırrını ne kadar saklayabilir? Ovacık’ın yakınında, Munzur Dağları’nın eteğinden kaynayan gözelerin başında durduğunuzda, bu sorunun cevabını suyun sesinde aramaya başlarsınız…

Rivayete göre Munzur, bir ağanın yanında çobanlık yapan, gönlü temiz, ermiş bir gençti. Uzak diyarlarda bulunan ağasına, annesinin pişirdiği helvayı bir göz açıp kapayıncaya kadar sıcacık götürdüğü anlatılır. Ağa yurduna dönüp bu mucizeyi herkese anlatınca, sırrı açığa çıkan Munzur dağlara yürür; yolda sırtındaki süt güğümü devrilir ve sütün döküldüğü yerlerden birbiri ardına gözeler fışkırır. Munzur ise bir daha görülmez…

Bugün rivayetlerde sayısı kırk diye anılan bu gözelerden kaynayan buz gibi su, Munzur Çayı’nın başlangıcıdır. Kayaların dibinden, çakılların arasından, adeta yerin kalbinden yükselen su, kısa bir mesafede çağıl çağıl akan bir ırmağa dönüşür. Suyun sıcaklığının yaz kış pek değişmediği söylenir; elinizi daldırdığınızda, dağın yüreğinden gelen o serinliği hemen hissedersiniz. Gözelerin başına gelenler mum yakar, dilek tutar, suyun başında sessizce bekler; buraya kutsal bir yer olarak bakan inancın izleri her köşede hissedilir.

Hemen yanı başında Ovacık’ın düzlüğü uzanır. Dağların arasında şaşırtıcı bir açıklık gibi duran bu ova yazın yeşile, kışın beyaza bürünür; kuzeyinde ise Munzur Dağları’nın sırtları bir sur gibi yükselir. Ovanın ortasından geçen yollar bir yanda gözelere, öbür yanda Munzur Vadisi’ne uzanır. Rivayetin çobanı, anlaşılan o ki kaybolmak için en güzel yeri seçmiş…

Bu kadraj, gözelerin kaynadığı dağ eteğini, Ovacık’ın düzlüğünü ve yukarıda yükselen sırtları gümüşe işliyor. Dağ, çobanın sırrını asırlardır saklıyor; su ise onu her gün yeniden fısıldıyor…