Anamur & Anemurium Yüzüğü

Anadolu’nun en güney ucu neresidir diye sorsanız, haritaya bakan pek çoğumuz bir an duraksarız… Cevap Anamur Burnu’dur. Açık havalarda ufukta Kıbrıs’ın dağlarının belirdiği söylenir. Burnun adı da buradaki rüzgârlardan gelir; antik çağın Anemurion’u, “rüzgârlı burun” anlamına gelen bir addır. Peki bu rüzgârlı burunda, denizin kıyısında, asırlar önce nasıl bir hayat vardı?

Burnun üzerindeki Anemurium, Roma döneminde canlı bir liman şehriydi. Tiyatrosu, odeonu, hamamları, sokakları hâlâ yerli yerinde duruyor gibidir; şehrin kenarındaki nekropolde ise yüzlerce mezar yapısı, sanki kendi küçük şehrini kurmuşçasına yan yana dizilir. Şehir erken ortaçağda terk edildi ve o günden beri rüzgâr, bu taş sokaklarda tek başına dolaşıyor… Hamamlardaki mozaikler, tiyatronun basamakları, evlerin duvarlarında kalan sıva izleri; hepsi bir zamanlar burada gündelik bir hayatın, pazar telaşının, çocuk seslerinin olduğunu fısıldar.

Burnun doğusunda ise dalgaların surlarının dibine kadar geldiği Mamure Kalesi yükselir. Temelleri Roma ve Bizans dönemlerine uzanan, Ermeni Kilikya Krallığı’nın ve Karamanoğulları’nın elinden geçen kale, Anadolu kıyılarının en iyi korunmuş kalelerinden biri sayılır. Kulelerinin arasında dolaşırken insan, kalenin bunca asrı nasıl bu kadar dimdik atlattığını merak etmekten kendini alamıyor.

Anamur yalnızca taşlarıyla değil, bahçeleriyle de ünlüdür. Kıyıdaki seralarda yetişen küçük ve tatlı Anamur muzunu tatmadan dönmek pek de akıllıca olmasa gerek… Uzun kumsala ise her yaz deniz kaplumbağaları yumurtalarını bırakmaya gelir; tıpkı asırlardır bu kıyıya dönen gemiler gibi.

Burnun kıvrımı, kıyının Toroslar’a yaslanışı ve kalenin önünde açılan düzlük şimdi gümüşe işleniyor. Rüzgârlı burun, bu kez avucunuzun içinde esiyor…