Akşehir Yüzüğü

Bir gün Nasreddin Hoca elinde bir kap mayayla göl kıyısına gelmiş, suya maya çalmaya başlamış. Görenler “Hocam, ne yapıyorsun?” diye sormuşlar. “Göle maya çalıyorum.” “Aman Hocam, hiç göl maya tutar mı?” Hoca da gayet ciddi cevap vermiş: “Ya tutarsa!” Anlatılana göre Hoca’nın maya çaldığı o göl, Akşehir Gölü’ydü…

Nasreddin Hoca’nın Sivrihisar’da doğduğu, ömrünün büyük kısmını Akşehir’de geçirdiği ve burada öldüğü kabul edilir. Kasabadaki türbesi ise tıpkı fıkraları gibidir: koca bir demir kapısı ve üzerinde kocaman bir kilidi vardır, ama türbenin etrafında duvar yoktur! İsteyen kapıdan değil, yandan girer… Öldükten sonra bile güldürmeye devam etmek, pek az kişiye nasip olan bir incelik olsa gerek.

Akşehir, Sultan Dağları’nın eteğine kurulmuştur. Dağlardan inen dereler kasabanın bahçelerini sular, meşhur kirazları baharda bahçeleri beyaza keser. Ovanın öbür ucunda ise Hoca’nın maya çaldığı göl uzanır; ne yazık ki son yıllarda o göl de epeyce küçüldü.

Fıkraların güzelliği, güldürürken düşündürmesindedir. “Ya tutarsa!” sözü de öyledir: imkânsız görüneni denemekten vazgeçmeyen bir umudun, belki de biraz inadın sesi… Bir göle maya çalmak kadar tuhaf görünen nice hayal, tam da böyle bir “ya tutarsa” ile başlamamış mıdır?

Bu kadraj kasabayı, Sultan Dağları’nın eteklerini ve ovaya inen yamaçları gümüşe taşıyor. Göl maya tuttu mu bilmiyoruz; ama Hoca’nın kasabası şimdi gümüşün üzerinde… Ya tutarsa!