Sille Yüzüğü

Mevlânâ’nın şehrine bu kadar yakın bir vadide, asırlardır ayakta duran bir kilise… İlk bakışta şaşırtıcı gelebilir; ama Sille’nin hikâyesini dinleyince şaşkınlık yerini başka bir duyguya bırakır. Konya’nın hemen kuzeybatısında, derenin açtığı vadiye sığınmış bu eski köyün evleri kayalara yaslanır, sokakları dere boyunca uzanır.

Rivayete göre Bizans İmparatoru Konstantin’in annesi Helena, Kudüs’e giderken bu vadiden geçmiş ve burada bir kilise yapılmasını istemişti. Aya Elena Kilisesi adını ondan alır. Kilise yüzyıllar boyunca defalarca onarıldı; bugünkü hâlini büyük ölçüde 19. yüzyıldaki onarıma borçludur.

Sille, asırlarca Rum ve Türk ailelerin yan yana yaşadığı bir köydü. Aynı çeşmeden su içen, aynı taştan ev yapan, bayramlarda birbirinin kapısını çalan komşular… Sille taşı Konya’nın pek çok yapısında kullanıldı; yani Selçuklu başkentinin duvarlarında bu vadinin taşı da vardı. 1924’teki mübadeleyle köyün Rum ahalisi göç etti; geride kilise, evler ve bir vedanın sessizliği kaldı…

Bugün Sille’de dolaşırken kaya oyuğu odaların, eski hamamın, dere üzerindeki köprülerin arasında o sessizliği hâlâ duyabilirsiniz. Gelin, kulak verelim: vadide belki bir çan çalmıyor artık, ama taşlar bir zamanlar burada yan yana yaşayanların hikâyesini hâlâ fısıldıyor…

Vadi, kayalık yamaçlar ve Konya’ya doğru açılan ovanın kenarı şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Bir imparatoriçenin yolu, iki halkın komşuluğu… ve şimdi bir parça gümüş.