Kilis Yüzüğü

Bir şehri kokusundan tanıyabilir misiniz? Kilis’e yaklaşırken daha şehrin kendisi görünmeden yolun iki yanını zeytinlikler doldurur; gümüşi yapraklar, eğri büğrü gövdeler, sıra sıra dizilmiş sabırlı ağaçlar… Ve şehre vardığınızda, havaya sinmiş o kokunun nereden geldiğini hemen anlarsınız.

Kilis, sınırın hemen yanında, zeytinliklerin ortasında kurulmuş eski bir şehirdir. Osmanlı döneminde Canbolatoğulları’nın yurdu olmuş, Halep ile Anadolu arasındaki yolun üzerinde kervanların soluklandığı bir durak olarak gelişmişti. Dar sokaklarındaki taş avlulu evler Halep’in ustalığıyla Anadolu’nun sadeliğini aynı avluda buluşturur; çarşısında ise zeytinyağı, sabun ve pekmez kokusu birbirine karışır…

Mutfağı da kendi karakterini taşır. Tepsinin içinde ağır ağır pişen Kilis tavası, bu şehrin aceleyle değil sabırla yaşadığını anlatır; zaten bir zeytin ağacının gölgesinde büyüyen bir şehirden başka türlü bir sofra beklemek pek doğru olmasa gerek… Kilis’in zeytinyağı ise bu sabrın sofraya dökülmüş hâlidir; bir ağacın yıllarca biriktirdiği güneş, altın rengi tek bir damlada toplanır.

Sınır şehirleri tarih boyunca yalnızca kervanları değil, kederi de karşılamıştır. Kilis de yakın zamanda komşusunun derdine kapısını açan şehirlerden biri oldu; zeytin dalının asırlardır barışla anılması belki de tesadüf değildir… Zeytin bir kez kök saldı mı, kolay kolay yerinden sökülmez; kuraklığa da fırtınaya da sabırla dayanır. Bu şehir de öyledir.

Zeytinliklerin kapladığı yumuşak tepeler ve ortasındaki şehir bu kadrajda gümüşün üzerinde yükseliyor. Kökü derinde, dalı barışta bir şehir; şimdi bir avuç gümüşte…