Eğirdir Gölü Yüzüğü

Shakespeare, ‘Romeo ve Juliet’te, “Adında ne var ki? Gül dediğimiz şeye başka bir ad versek de aynı güzellikte kokardı” der. Peki bir kasabanın adındaki tek bir harfi değiştirmek, o kasabayı değiştirir mi?

Eğirdir’in hikâyesi tam da bu soruyla ilgilidir. Rivayete göre Bizans döneminde yarımadaya “burun” anlamına gelen Akrotiri denirdi; ad zamanla Türkçede “Eğridir”e dönüştü. Sonra bir gün, kasabanın adında “eğri” sözcüğünün durması pek hoş karşılanmamış olacak ki ad değiştirilip Eğirdir yapıldı; yani kasaba eğri olmaktan kurtulup iplik eğiren bir kasabaya dönüştü… Göl ise bu tartışmalardan habersiz, asırlardır aynı mavilikte kıyılarını yıkamaya devam etti.

Eğirdir Gölü, Türkiye’nin en büyük tatlı su göllerinden biridir. Kasaba, gölün içine uzanan dar bir yarımadanın üzerine kurulmuştur; ucunda, bir yolla karaya bağlanmış Yeşilada yer alır. Adada bir zamanlar Rum aileler yaşardı; bugün taş evlerin arasında balıkçı sofraları ve gölün serin rüzgârı dolaşır. Yarımadanın boynunda ise Hamidoğulları’nın izleri durur: kale kalıntıları ve Selçuklu’dan kalma bir hanın dönüştürüldüğü taş medrese…

Kasabanın arkasında Sivri Dağı yükselir; dağın gölgesi sabahları suyun üzerine düşer, akşamları ise güneş karşı kıyıdaki dağların ardına çekilirken göl, maviden altına, altından mora döner. Kıyıdaki bahçeler de elmalarıyla bilinir; Eğirdir’in elması, sanki gölün serinliğini içinde taşır…

Adında ne var ki… Gölün içine uzanan yarımada, Yeşilada ve kasabanın ardında yükselen Sivri Dağı şimdi gümüşe işleniyor. Adı ister eğri olsun ister eğiren; bu kıyıların güzelliği hep aynı kalıyor.