Isparta & Gölcük Kolyesi

Gertrude Stein’ın meşhur dizesi, “Gül bir güldür bir güldür bir güldür” der. Peki bir şehir için gül yalnızca bir çiçek midir, yoksa bir mevsim, bir koku, bir geçim, bir kimlik mi?

Isparta için gül, hepsidir. Anlatılanlara göre yağ gülü 19. yüzyılın sonlarında Balkanlar’dan getirilip bu topraklarda yetiştirilmeye başlandı; bugün Isparta, dünyanın gül yağının önemli bir kısmının üretildiği yerlerden biridir. Mayıs sonlarında şehrin çevresindeki tarlalar pembeye bürünür; güller, kokularının en yoğun olduğu şafak vaktinde, güneş yükselmeden elle toplanır… Şehrin bu mevsimde nasıl koktuğunu anlatmaya çalışmak ise bir şarkıyı yazıyla anlatmaya çalışmak kadar zordur.

Şehrin batısındaki tepelerin arasında ise Gölcük saklıdır: sönmüş bir yanardağın kraterine yerleşmiş, çevresi ağaçlarla sarılı yuvarlak bir göl. Bir zamanlar ateş püsküren bir ağız, bugün sakin bir su aynasıdır; hafta sonları Ispartalılar gölün kıyısında soluklanır, çocuklar suya taş sektirir. Ateşin bıraktığı yeri suyun doldurması, doğanın en sabırlı dönüşümlerinden biridir…

Isparta’nın adı halılarıyla da anılır; ilmek ilmek dokunan desenler, tıpkı gül tarlaları gibi, bu şehrin elinin hafızasıdır. Gülün kokusu, halının deseni, gölün sessizliği… Isparta kendini hep bu üçüyle anlatır; biri buruna, biri göze, biri kulağa seslenir.

Gül bir güldür… Şehrin oturduğu ova, batısındaki Gölcük’ün krater çanağı ve onu çevreleyen tepeler şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor; kokusu olmasa da biçimiyle, bir gül kadar zarif…