Dedegöl Dağı Kolyesi

Sir Edmund Hillary’nin sözüdür: “Fethettiğimiz dağlar değil, kendimiziz.” Peki üç bin metreye yalnızca iki metre kala durmuş bir dağ, insana ne öğretir?

Dedegöl Dağı’nın zirvesi iki bin dokuz yüz doksan sekiz metredir; yani üç bin metre kulübüne girmek için bir adım bile fazla gelecek kadar yakın… Dağ bu eksikliğe hiç aldırmıyor gibidir; kireçtaşından sırtları, keskin tepeleri ve derin çukurlarıyla Toroslar’ın en heybetli kütlelerinden biri olarak yükselir. Zirveye çıkanlar, üç binlik bir zirvedeki kadar yoruldukları konusunda hemfikirdir; o iki metrenin hesabını ise kimse sormaz. Kışın zirveye çıkmak ayrı bir cesaret ister; tipinin, derin karın ve kısa günlerin sınadığı dağcılar için Dedegöl, Toroslar’ın ciddiye alınması gereken dağlarından biridir.

Dağın doğusunda Beyşehir Gölü uzanır; Türkiye’nin en büyük tatlı su gölü, Dedegöl’ün eteklerinde geniş bir ayna gibi parlar. Gölün kıyısında, Selçuklu Sultanı Alâeddin Keykubad’ın yazlık sarayı Kubadabad’ın kalıntıları durur; sultanın sarayı için bu dağın gölgesini seçmesi, sanırız tesadüf değildi…

Yazın yaylacılar sürülerini bu yamaçlara çıkarır; kışın ise dağ, karın altında sessizce bekler. Eriyen karlar kireçtaşının içine sızar ve çevredeki pınarları besler; Dedegöl’ün yamaçlarında kaybolan su, belki de günler sonra gölün kıyısında yeniden doğar.

Fethettiğimiz dağlar değil, kendimiziz… Dedegöl’ün keskin sırtları, derin çukurları ve göle doğru alçalan yamaçları şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Üç bine iki metre eksik; ama heybetinden hiçbir şey eksik değil…