Davraz Dağı Kolyesi

Kışın Eğirdir Gölü’nün kıyısında durup başınızı dağlara çevirin; gölün mavisinin hemen ardında, beyaza bürünmüş dev bir sırt yükselir… Peki bir göl, bir dağa bu kadar yakın durmayı nasıl başarır? Yoksa dağ mı göle sokulmuştur, kim bilir?

Davraz Dağı, iki bin altı yüz otuz beş metrelik zirvesiyle Isparta’nın kış yüzüdür. Yamaçlarındaki kayak merkezinden kayarken ufukta Eğirdir Gölü’nün geniş maviliği belirir; kar ile suyun, beyaz ile mavinin bu kadar yakın durduğu pist pek azdır. Yazın ise karlar çekilince yamaçlar yayla otlarıyla, kekik kokusuyla dolar; dağ, kış misafirlerini uğurlayıp yaz misafirlerini ağırlar… Açık havalarda zirveye yakın sırtlardan bakınca bir yanda gölün mavisi, öbür yanda Isparta ovası aynı anda görünür; iki manzara tek bir bakışa sığar.

Davraz’ın yamaçlarına düşen karlar bahar gelince erir, toprağın içine sızar ve bir yerlerde pınar olarak yeniden doğar. Göller, çeşmeler, bahçeler; hepsi bir parça bu dağın cömertliğine borçludur. Aşağıdaki ovada gül tarlalarını sulayan suyun bir zamanlar Davraz’ın zirvesinde kar olarak beklediğini düşünmek, insana tuhaf bir akrabalık duygusu verir…

Isparta’da bir kış günü, sabah şehirde uyanıp öğleden önce kar üstünde kaymak, gün batımında da göl kıyısında oturmak mümkündür. Bir günün içine bu kadar çok manzara sığdırmak, doğrusu, pek az şehre nasip olmuş bir lükstür; Ispartalıların bunu misafirlerine anlatırken biraz övündüklerini söylesek, pek de haksızlık etmiş olmayız.

Kar ile gölün, beyaz ile mavinin sessiz komşuluğu… Bu kadraj; Davraz’ın zirveye tırmanan yamaçlarını, çevresindeki derin vadileri ve dağın eteğindeki kıvrımları gümüşün üzerinde yükseltiyor.