Elmadağ Yüzüğü

Ankara’nın kışını bilen bilir; ayazı insanın kemiğine işler, kar yağdığında ise bozkır bembeyaz bir sessizliğe gömülür. Peki başkentin doğusunda, bu beyaz sessizliğin üstünde yükselen dağın adının neden Elmadağ olduğunu hiç düşündünüz mü?

Adının kaynağı hakkında kesin bir bilgi yok; kimine göre eteklerindeki elma bahçelerinden gelir, kimine göre ise başka bir hikâyeden… Anadolu’da nice dağ, nice köy adını böyle bir meyveye, bir ağaca, bir çeşmeye borçludur; tarih çoğu zaman kitaplarda değil, bu gündelik sözcüklerin içinde saklanır.

1.862 metreye uzanan zirvesiyle Elmadağ, bozkırın ortasında bir bekçi gibi durur. Kış aylarında yamaçları kayakçılarla, bahar geldiğinde ise karın çekildiği sırtlarda yürüyenlerle dolar. Şehrin gürültüsünden kaçıp kısa bir yolculukla kendini karlı bir zirvede bulmak… Bir başkent için pek de azımsanacak bir nimet olmasa gerek.

Zirveden bakıldığında Ankara, bir çanağın içine dökülmüş gibi görünür. Kale tepesi, Çankaya sırtları, uzakta kaybolan bulvarlar… Başkentin bütün telaşı buradan bakınca ovanın ortasında küçük bir ışık kümesine dönüşür; insan o an, şehrin aslında ne kadar büyük bir bozkırın içine kurulduğunu fark eder.

Kadrajımız Elmadağ’ın zirvesini ve eteklerine dökülen sırtları avuç içi kadar gümüşe sığdırıyor. Adı ister elmadan gelsin ister başka bir hikâyeden; bozkırın üstünde yükselen o beyaz sessizlik şimdi bir parça gümüşte…