Beypazarı Yüzüğü

Beypazarı denince kimimizin aklına havuç gelir, kimimizin maden suyu, kimimizin de o meşhur kurusu. Peki bu küçük kasabanın asıl hazinelerinden birinin gümüş olduğunu biliyor muydunuz?

Beypazarı’nın ustaları asırlardır gümüşü saç teli kadar ince tellere dönüştürüp birbirine işleyerek telkari denilen zanaatı sürdürür. Bir ustanın elinde tel tel kıvrılan gümüş, sabırla bir çiçeğe, bir yaprağa, bir kuşa dönüşür… Bugün bile kasabanın çarşısında dolaşırken dükkânların birinde çekiç sesine, birinde ince bir alevin başına eğilmiş ustalara rastlamanız işten değil.

Kasabanın yamaca tırmanan konakları ise ayrı bir hikâye anlatır. Kerpiç ve ahşapla yükselen, cumbalarıyla sokağa eğilen bu evler, Osmanlı kasabalarının nasıl yaşadığını bugüne taşıyan nadir örneklerdendir. Biraz ötede, İnözü Vadisi’nin kayalıklarında ise asırlar önce oyulmuş kaya odaları, insanların bu vadiye çok daha eski zamanlardan beri sığındığını gösterir.

Havucu, suyu, kurusu, konağı ve gümüşü… Bir kasaba bütün bunları bir arada nasıl taşır diye sorarsanız, cevap şüphesiz insanlarında gizlidir; her şeyi sabırla, elinin emeğiyle yapan insanlarda… Bir konağın cumbasından sarkan çiçekler, bir fırının önünde soğumaya bırakılmış tepsiler, bir tezgâhta parıldayan telkari işler; hepsi aynı sabrın farklı yüzleridir.

Bu kadraj kasabayı, İnözü Vadisi’nin kıvrımlarını ve çevresindeki sırtları gümüşe taşıyor. Telkari ustalarının tel tel işlediği o kadim metal, bu kez bir kasabanın arazisini taşıyor…