Erek Dağı Kolyesi

Van’a bakınca insan kendini dağların çevirdiği bir sofranın başında sanır: kuzeybatıda Süphan, güneybatıda Artos, doğuda Erek… Gölün çevresindeki bu dağlar asırlardır birbirine bakar ama hiçbiri ötekine bir adım bile yaklaşamaz. İnsanlar ise aralarındaki ovada buluşur, çarşılarda karşılaşır, kahvaltı sofralarında bir araya gelir… Peki bu sofraya her sabah ilk kim oturur?

Erek, 3.204 metrelik zirvesiyle Van’ın doğu ufkunu tutar. Şehrin güneşi her sabah onun ardından doğar; yani Van’ın meşhur kahvaltısına katılan ilk misafir, aslında bu dağın omzundan süzülen ışıktır. Otlu peynir, kaymak, bal, murtuğa… Sofraya oturmadan önce pencereden Erek’e bir göz atmak, bu şehirde güne başlamanın en eski adabı olsa gerek. Van kahvaltısı öyle meşhurdur ki şehir, adını bir sabah sofrasıyla da duyurmuştur; bir dağın gölgesinde uzayıp giden bir kahvaltı…

Kışın Erek’in yamaçları uzun süre karla örtülür; bahar gelince eriyen karlar derelere, derelerden ovaya iner. Şehrin bahçeleri, çayırları, kuşları hep bu dağdan gelen sulara biraz borçludur. Nitekim bir dağın bir şehre bu kadar sessizce, bu kadar karşılıksız hizmet etmesi, insanlardan pek sık gördüğümüz bir cömertlik değildir… Van kedisinin suya olan o meşhur düşkünlüğünün nereden geldiği ise ayrı bir muammadır; belki de o da bu dağdan inen sulara alışmıştır.

Bu kadraj, Erek’in zirvesini, şehre doğru inen yamaçlarını ve eteğindeki ovanın kenarını gümüşe taşıyor. Dağlar yine birbirine kavuşmayacak belki; ama Erek’in kıvrımları şimdi gümüşte, onu taşıyacak bir insana kavuşuyor…