Aladağlar & Demirkazık Kolyesi

Göğün ortasında, bütün yıldızlar dönüp dururken yerinden hiç kımıldamayan tek bir yıldız vardır; biz ona bugün Kutup Yıldızı diyoruz. Peki bozkırda sürüsünü güden, yolunu gökyüzünden bulan atalarımızın ona ne ad verdiğini hiç merak ettiniz mi? Demirkazık… Yani bütün göğün, bir çadır direğine bağlanmış at gibi etrafında döndüğü o demir kazık… Ve Toroslar’da bir zirve var ki bu adı taşımaya layık görülmüş.

Aladağlar’ın 3.756 metrelik sivri başı Demirkazık, kireçtaşından yontulmuş keskin sırtlarıyla adeta göğe çakılmış bir kazık gibi yükselir. Eteğindeki Demirkazık köyü, yıllardır dağcıların yolunun düştüğü, rehberlerin yetiştiği bir durak; zirvenin kuzey duvarı ise Türk dağcılığının ilk büyük tırmanışlarına sahne olmuş bir okul… Bu duvarın önünde dikilip de “Ben buna çıkarım” diyebilmek için insanın biraz cesur, biraz da deli olması gerekir; ne de olsa dağlar, kendilerine meydan okuyanları pek sevmez.

Zirvenin eteğinden Emli Vadisi uzanır. Sarp kayaların arasında yaban keçileri, insanların ancak ipe tutunarak geçebildiği yamaçlarda hiç zorlanmadan dolaşır; sanki bu dağın asıl sahiplerinin kim olduğunu her adımda hatırlatırlar… Yazın karların çekildiği sırtlarda yaylaya çıkan sürülerin çıngırakları, kışın ise yalnızca rüzgârın uğultusu… Ve açık gecelerde, kuzey göğünde, adını ona veren yıldız parlar.

Bütün gök kubbe o yıldızın etrafında dönerken Demirkazık yerinden kımıldamaz; mevsimler değişir, tırmanıcılar gelir gider, rüzgâr kayayı dilim dilim oyar, ama o hep oradadır… Bu kadraj zirveyi, Emli Vadisi’ne ve Yedigöller’e uzanan kireçtaşı sırtlarıyla birlikte alıyor; gümüşün üzerinde de aynı inatla, kımıldamadan duruyor.