Kurt Dağı Kolyesi

“Üzüm üzüme baka baka kararır” der atalarımız. Bu sözün nereden çıktığını merak edenlere Kurt Dağı’nın yamaçlarını göstermek gerek; çünkü yaz sonunda buradaki bağlarda salkımlar gerçekten de birbirine bakarak, sıra sıra, tepe tepe koyulaşır… Peki bir dağın bütün hikâyesi bir salkım üzüme sığabilir mi?

Kurt Dağı, Amanos Dağları’nın doğuya, Kilis’e doğru uzanan son kollarından biridir. Yüksekliği kendinden önceki zirvelerle yarışacak kadar iddialı değildir; ama o da alçakgönüllülüğünü bereketiyle telafi eder. Taşlık toprağı, sıcak yazları ve serin geceleriyle üzüm için biçilmiş kaftandır. Yamaçlarında bağlar, eteklerinde zeytinlikler, sırtlarında ise rüzgârın okşadığı taşlık yamaçlar…

Bu sırtların tarihi de toprağı kadar derindir. Dağın yamacında, Hitit ustalarının bazalt kayalardan aslanlar ve sfenksler yonttuğu Yesemek atölyesi yer alır; yani bu dağ, binlerce yıl önce de bir hazine gibi görülüyordu. Taşından heykel, toprağından üzüm, yamacından zeytin çıkaran bir dağa eskiler “kurt” demekle kim bilir neyi anlatmak istemişti? Belki de sert görünen ama cömert olan bir karakteri… Hitit ustasının keskisi ile bağcının budama makası, aynı dağın iki ayrı zanaatıdır.

Bağ bozumu zamanı geldiğinde dağın yamaçları bir şenlik yerine döner. Salkımlar sepetlere, sepetler kazanlara, kazanlar pekmeze, pestile, cevizli sucuğa dönüşür; Kilis’in ve Antep’in sofralarını kış boyunca tatlandıracak olan şey işte bu yamaçlardan iner… Sepet hışırtısı, kazan fokurtusu, bağların arasından yükselen bir türkü; dağın sesi budur.

Kurt Dağı’nın bağlık sırtları ve ovaya inen yumuşak yamaçları bu kadrajda gümüşte olgunlaşıyor. Atalarımız haklıydı; üzüm üzüme baka baka kararır… Bir dağ da, bakanın gözünde işte böyle derinleşir.