Bebek & Arnavutköy Kolyesi

Tarihin babası Herodot, Pers Kralı Dareios’un İskitler’e karşı sefere çıkarken Boğaz’ı nasıl geçtiğini anlatır: Samoslu mühendis Mandrokles’in, gemileri yan yana bağlayarak kurduğu bir köprüden… Dareios bu işten öylesine memnun kalır ki Mandrokles’i hediyelere boğar; Mandrokles de bu geçişi resmettirip Samos’taki Hera tapınağına adar. Peki bu köprü nereye kurulmuştu? Pek çok tarihçiye göre Boğaz’ın en dar yerine, yani bugün Rumeli Hisarı’nın yükseldiği kıyıya…

Aradan iki bin yıl geçtikten sonra aynı kıyı, bu kez bambaşka bir sefere tanıklık etti. 1452’de genç Sultan II. Mehmed, Anadolu Hisarı’nın tam karşısına, birkaç ay gibi kısa bir sürede Rumeli Hisarı’nı yükseltti. Adını da koydu: Boğazkesen… Bir yıl sonra neler olacağını, bu adı duyan Bizanslıların tahmin etmesi pek zor olmasa gerek.

Hisarın güneyinde ise Bebek Koyu ve Arnavutköy’ün yalıları uzanır. Arnavutköy’ün önündeki Akıntıburnu, adını hak edercesine Boğaz’ın en hırçın akıntılarından birine ev sahipliği yapar; eskiden kayıkların bu burnu geçebilmek için kıyıdan iplerle çekildiği anlatılır. Bebek ise sakin koyuyla adeta bu hırçınlığın arasına saklanmış bir nefes gibidir… Kıyıdaki ahşap yalılar, sırtlardaki korular ve suyun üzerinde süzülen martılar; hepsi aynı kıvrımın içinde.

Rumeli Hisarı’nın surlarına tırmanıp aşağı baktığınızda, Boğaz’ın bu kıvrımda neden bu kadar dar göründüğünü de anlarsınız: iki yakanın yamaçları sanki birbirine uzanmak ister gibi suya eğilir. Baharda korular yeşilin bin tonuna bürünür, sonbaharda ise hisarın taşları gün batımında altın rengine döner… Bir zamanlar orduların kurduğu köprüler dağıldı; ama bu iki yakanın birbirine duyduğu özlem hiç dağılmadı.

Bu kadraj, Boğaz’ın en dar kıvrımını, Bebek Koyu’nu ve Rumeli Hisarı’na uzanan sırtları gümüşe işliyor. Dareios’un gemilerden köprüsü çoktan dağıldı, Boğazkesen’in topları çoktan sustu; ama Boğaz, aynı dar yerinde, aynı akıntıyla akmaya devam ediyor…