Çeşnigir Köprüsü Yüzüğü

Selçuklu sarayında ilginç bir görev vardı: çeşnigir. Sultanın sofrasına gelen yemeklerin çeşnisine, yani tadına bakmak ondan sorulurdu; rivayete göre bir lokmada zehir var mı yok mu, önce o anlardı… Pek de imrenilecek bir görev olmasa gerek. Kızılırmak’ın kayalık bir boğazından geçtiği yerde, adını bu tuhaf görevden alan bir köprü durur.

Çeşnigir Köprüsü, Kırıkkale yakınlarında, nehrin iki yanındaki yamaçların birbirine en çok yaklaştığı yerde yükselen bir Selçuklu köprüsüdür. Adını Selçuklu sarayının bir çeşnigirinden aldığı anlatılır. Kemerleri asırlardır nehrin kızıla çalan sularını seyreder; kervanlar, yolcular, askerler bu kemerlerin üzerinden geçerek Anadolu’nun bir ucundan öbürüne ulaşırdı.

Bir köprünün hikâyesi, aslında üzerinden geçenlerin hikâyesidir. Kim bilir hangi tüccar yükünü bu kemerlerden taşıdı, hangi âşık sevdiğine kavuşmak için buradan geçti, hangi asker bir daha dönmemek üzere bu kıyıdan ayrıldı… Köprü hepsini gördü, hepsini taşıdı, hiçbirini anlatmadı.

Bugün Kızılırmak köprünün altından hâlâ akıyor; nehrin iki yanındaki yamaçlar, suyun asırlardır bozkırı nasıl yarıp geçtiğini gösteriyor. Gelin, kemerlerin altında çağlayan suyu bir an dinleyelim; Selçuklu ustalarının taşları, sultanların sofralarından çok daha uzun yaşadı.

Köprünün durduğu boğaz, Kızılırmak’ın kıvrımları ve iki yanındaki yamaçlar şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Bir çeşnigirin tadına baktığı lokmalar çoktan unutuldu; ama adını taşıyan köprü hâlâ nehrin üzerinde…