Munzur Vadisi Kolyesi

Bazı yerlerde su yalnızca içilmez; selamlanır, dua edilir, adına mum yakılır… Tunceli’nin dağları arasından akan Munzur Çayı da böyle bir sudur. Peki bir ırmağı bu kadar kıymetli kılan nedir? Gelin, suyun izini sürüp vadinin içine doğru yürüyelim.

Munzur, Ovacık yakınlarında dağın eteğinden kaynayan gözelerden doğar ve dar, derin bir vadi açarak doğuya doğru akar. Vadinin iki yanında sarp kayalıklar, meşe ormanları, yamaçlara tutunan ardıçlar yükselir; suyun rengi mevsime göre yeşilden turkuaza döner. Kıyıda yer yer çağlayanlar, küçük köprüler ve suyun kayalar arasında açtığı sakin havuzlar vardır. Bu eşsiz doğa, vadinin millî park olarak korunmasının da sebebidir.

Vadide yaşam hep suyun etrafında şekillenmiştir. Baharda karların erimesiyle gürleşen su, yaz sonuna doğru durulur ve dibindeki taşlar bir bir görünür olur. Kayalıklarda dağ keçileri dolaşır, ormanların derinliklerinde yaban hayatı kendi sessiz düzenini sürdürür. Kıyıdaki köylerde ise insanlar suyu, ekmeği ve inancı aynı sofrada paylaşır; akşam olduğunda suyun sesi, bütün vadinin ortak ninnisine dönüşür.

Bu topraklarda Munzur yalnızca bir ırmak değildir. Adını, rivayete göre dağlara karışıp kaybolan ermiş bir çobandan alır; halk onu “Munzur Baba” diye anar, suyuna saygıyla yaklaşır. Pek çok ziyaretçi kıyıya geldiğinde önce suya dokunur, sonra dileğini dile getirir… Aslına bakarsak böyle bir ırmağın kenarında sesini alçaltmamak pek de mümkün olmasa gerek.

Bu kadraj, Munzur Çayı’nın dağların arasında açtığı vadiyi, iki yanında yükselen sarp yamaçları ve ormanlık sırtları gümüşe işliyor. Selamlanan, dua edilen, adına mum yakılan bir su; şimdi gümüşün üzerinde, akmayı sürdürüyor…