Yıldız Dağı Kolyesi

“Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan” der Pir Sultan Abdal. On altıncı yüzyılda yaşamış bu ozanın, Sivas’ın Yıldızeli yöresindeki Banaz köyünden olduğu anlatılır; sözlerindeki o sarsılmaz kararlılık da doğduğu toprakların dağları kadar sağlamdır… Peki bir dağ, yolundan dönmeyen birinin hikâyesini anlatabilir mi?

Yıldız Dağı, Sivas’ın kuzeyinde 2.552 metreye yükselen bir kütledir. Adı, kış gecelerinde karlı zirvesinin üzerinde parlayan yıldızlar kadar şiirseldir… Sivas’ın uzun ve sert kışları bu yamaçlara aylarca kalkmayan bir kar örtüsü bırakır. Kışın kayak merkezi olarak dolup taşan yamaçlar, bahar gelince yeşile bürünür; yazın ise yaylacıların sürülerine yurt olur. Bozkırın sıcağından kaçanlar için bu yaylalar asırlardır serin bir sığınak; kaynak sularının başında kurulan çadırlar, akşam ateşleri, uzaktan duyulan bir kaval sesi…

Anadolu’nun asırlık yaylacılık geleneği bu dağın yamaçlarında hâlâ yaşar. Sürülerin çıngırakları vadiden vadiye yankılanır, yayla yollarında yük taşıyan hayvanların ayak sesleri rüzgâra karışır… Ve bu seslerin arasında bir sazın tellerinden yükselen bir deyiş duyarsanız hiç şaşırmayın; Pir Sultan’ın sözleri, bu toprakların dağlarında asırlardır söylenmeye devam ediyor. Kış geldiğinde ise bütün bu sesler susar; dağ, karın altında kendi sessizliğine çekilir.

Yolundan dönmeyen bir ozanın memleketinde, yerinden kımıldamayan bir dağ… Bu kadraj, Yıldız Dağı’nın zirvesini ve çevresindeki yaylaları gümüşe taşıyor; karın altında da, yaylanın yeşilinde de aynı kararlılıkla… Dönen dönsün; bu dağ, yerinden dönmez…