Karahantepe Kolyesi

“Dost dost diye nicesine sarıldım / Benim sadık yârim kara topraktır” der Âşık Veysel. Toprağın sadakatini anlamak için Karahantepe’ye bakmak yeter; çünkü bu tepe, on bin yılı aşkın bir süre boyunca kendisine emanet edilen sırrı kimseye söylememişti… Peki bu kadar uzun süre saklanan bir sır, neden sonunda bizim zamanımızda konuşmaya karar verdi?

Karahantepe, Şanlıurfa’nın doğusunda, Tek Tek Dağları’nın taşlık yamaçlarında yer alır. İlk bakışta sıradan bir tepe gibi görünür; toprağın üzerinde yalnızca birkaç taşın ucu belirir. Fakat kazılar başladığında Göbeklitepe’yle aynı çağa uzanan, T biçimli dikilitaşlarla çevrili yapılar gün yüzüne çıktı. Böylece Göbeklitepe’nin yalnız olmadığı, bu bölgede neolitik çağda birbiriyle akraba pek çok yerleşimin bulunduğu anlaşıldı; bugün “Taş Tepeler” diye anılan bir bütünün parçası…

Karahantepe’nin en çarpıcı yanı ana kayaya oyulmuş mekânlarıdır. Bunlardan birinde kayanın duvarından dışarı doğru uzanan bir insan başı, sanki içerideki sütunları seyreder. Bu başı yontan eli düşünmek insanı ürpertir: henüz yazı yok, tekerlek yok, çömlek bile yok; ama bir insan yüzünü taşa işleyecek kadar güçlü bir hayal var…

O eski ustaların bize söylemek istediği şey belki de çok basittir: insan önce bir araya gelmek istedi, sonra bu buluşma unutulmasın diye onu taşa kazıdı. Toprak ise bu emaneti sabırla, bir sadık yâr gibi, bugüne kadar sakladı…

Tek Tek Dağları’nın taşlık sırtları ve tapınağın uzandığı tepe bu kadrajda gümüşe taşınıyor. Âşık Veysel haklıydı; en sadık yâr kara topraktır… Ve bazen, emanetini yüz asır sonra bile eksiksiz geri verir.