Boztepe & Ordu Kolyesi

“Ordu’nun dereleri aksa yukarı aksa…” diye başlar horonla söylenen o türkü. Suyun yokuş yukarı aktığını gören olmamıştır elbette; fakat Boztepe’ye teleferikle tırmanırken insan, kendisinin de bir dere gibi tersine aktığını düşünmeden edemez. Aşağıda körfez, fındık bahçeleri, kiremitli çatılar ve denize koşan dereler… Peki bu kadar huzurlu bir kıyı şehrine neden “Ordu” adı verilmiştir, hiç merak ettiniz mi?

Aslına bakarsak bu kıyının askerle tanışıklığı, adından çok daha eskidir. MÖ 400 dolaylarında, Mezopotamya’dan denize ulaşmak için Anadolu’nun dağlarını aşan On Binler, yani o meşhur yorgun Yunan paralı askerleri, bugünkü Ordu’nun yakınlarındaki Kotyora’da tam kırk beş gün konaklamıştı. Şehrin adının ise çok sonraları burada kurulan bir ordugâhtan geldiği anlatılır. Rivayet doğru mu bilinmez; ama bu kıyının yorgun yolcuları dinlendirmeyi asırlardır iyi bildiği şüphesizdir…

Boztepe’ye çıkanların çoğu akşamüstünü bekler. Güneş batıya doğru alçaldıkça körfezin suları önce gümüşe, sonra bakıra döner; şehrin ışıkları birer birer yanar, limandaki tekneler karanlığın içinde küçük yıldızlara dönüşür… Aşağıdaki kalabalığın sesi buraya ancak bir uğultu olarak ulaşır; tepede ise yalnızca rüzgâr ve çay bardaklarının şıngırtısı kalır.

Bugün ise Ordu’nun ordusu fındıktır. Türkiye’de en çok fındığın yetiştiği il olan Ordu’da yamaçlar, ağustos geldiğinde ocak ocak toplanan fındığın telaşıyla dolar; eller, sepetler, harmanlar, güneşe serilen çuvallar… Boztepe’nin yeşili de işte bu telaşın tam üstünde, aynı sabırla durur; aşağıdaki şehir büyür, kıyı dolar, tepe ise yerinden kıpırdamaz.

Bu kadraj Boztepe’nin sırtlarını, altındaki körfezi ve şehrin iki yanından denize inen dereleri gümüşe taşıyor. Türkü ne derse desin, o dereler hep denize akar; gümüşün üzerinde ise sanki bir an için durmuş, yukarıya, tepeye bakıyorlar…