Çambaşı Yaylası Kolyesi

Kış gelince Karadeniz’in yaylaları sessizliğe gömülür. Yaz boyunca kemençeyle, horonla, tüten bacalarla dolup taşan düzlükler karla örtülür; köylüler aşağıya iner, yayla evleri kapılarını kapatır… Peki ya bir yayla, kışın da uyumamaya karar verirse?

Kabadüz’ün yukarısında, 1.850 metrede uzanan Çambaşı Yaylası tam da böyle bir yerdir. Yazın Ordu’nun sıcağından ve neminden kaçanların serinlediği bu düzlük, kar yağınca kayak pistine dönüşür; bir mevsim inekler otlar, öbür mevsim kayakçılar kayar… Adı ise sanki kendi coğrafyasını anlatır: çamların başı. Aşağıdan yukarı tırmanan ormanın bittiği, ağaçların yerini geniş otlaklara bıraktığı yer… Adın gerçekten buradan gelip gelmediğini kesin olarak bilmiyoruz; fakat yaylaya çıkan yol, bu yorumu kolay kolay yalanlamaz.

Karadeniz’de yayla yalnızca bir yer değil, bir hâldir. Bahar sonunda başlayan göçle birlikte köyler yukarı taşınır; tereyağı, peynir, mısır ekmeği ve bitmek bilmeyen sohbetler de onlarla birlikte… Sis çöktüğünde birkaç metre ötesi görünmez olur; açıldığında ise dağlar sıra sıra, denize doğru alçalarak uzanır. Ve yayla, bir sonraki sisi beklerken, gökyüzüne biraz daha yakın bir sessizlikte durur…

Kış geldiğinde ise bu sessizlik bozulur. Kabadüz’den yukarı kıvrılan yol karla açılır, kayakçılar yamaçlara dağılır, çocuklar kızaklarla aşağı kayar… Bir zamanlar yalnızca yaz aylarında uyanan yayla, şimdi yılın iki ayrı mevsiminde iki ayrı hayat yaşar. Ve iki hayatın ortak noktası da aynıdır: aşağıda, sisin içinde kalan dünyadan biraz uzaklaşmak.

Bu kadraj Çambaşı’nın düzlüğünü, ona tırmanan ormanlık yamaçları ve çevresindeki sırtları gümüşün üzerinde yükseltiyor. Yazın yeşil, kışın beyaz; ama gümüşte her mevsim aynı serinlikle, aynı sessizlikle…