Karasu Sahili Kolyesi

Bir nehir, yolculuğunun sonunda ne bulur? Sakarya’ya bu soruyu sorsak, cevabı sekiz yüz kilometreyi aşan bir yolun hikâyesiyle başlardı… Eskişehir’in yaylalarından, Frig vadilerinden, Bilecik’in dar geçitlerinden kıvrıla kıvrıla gelen nehir, sonunda Karasu’da Karadeniz’e kavuşur. Ve kavuştuğu yerde geniş bir delta, kilometrelerce uzanan bir kumsal bırakır.

Nehrin eski adı Sangarios’tur. Homeros’un ‘İlyada’sında Troya Kralı Priamos, gençliğinde Frigya’ya gidip Sangarios kıyılarında konaklayan orduları gördüğünü anlatır; yani bu nehir, Troya destanında bile adı geçen kadim bir sudur… Antik çağda nehrin bir de tanrısı olduğuna inanılırdı. Ne de olsa bu kadar uzun yol yürüyen, bu kadar ülkeyi sulayan bir nehrin sıradan bir su olması düşünülemezdi. Nehrin yukarılarında, Adapazarı yakınlarında, İmparator Justinianus’un altıncı yüzyılda yaptırdığı taş köprü hâlâ ayaktadır; Bizans’ın bu inatçı nehre kalıcı bir yol vurma çabasının taştan hatırası…

Sakarya’nın tarihteki yeri elbette yalnızca destanlarla sınırlı değil. 1921 yazında bu nehrin kıyılarında verilen Sakarya Meydan Muharebesi bir milletin kaderini değiştirdi; nehrin adı artık yalnızca bir coğrafyayı değil, bir direnişi de anlatıyor… Bütün bunları taşıyıp gelen su, Karasu’da sanki yükünü bırakıp dinlenir; kum tepeleri, sazlıklar ve dalgaların sesi. Deltada nehir, taşıdığı milleri yavaş yavaş denize bırakır; kıyı çizgisi de bu sabırlı işçiliğin sonucunda asırlar içinde biçim değiştirir.

Sakarya Nehri’nin Karadeniz’e döküldüğü delta ve kıyı boyunca uzanan kumsal, şimdi gümüşün üzerinde son bir kez kıvrılıyor. Sekiz yüz kilometrelik bir yolculuğun son adımı; bir nehrin denize söylediği son söz… O söz şimdi avucunuzda, bir fısıltı kadar hafif.